Zoeken
  • Babs Woest Fotografie

Ode aan mijn kinderen!


Vannacht zat ik redelijk moedeloos op de bank na wederom een drakennacht, wanneer houden die periodes van spokende kinderen door het huis nu eens op dacht ik. Wanneer is het weer eens Babs tijd, die gewoon een nacht kan doorslapen. Ik begon een verhaal te schrijven, niet al te positief, maar ineens kreeg ik schuldgevoelens bij het idee dat ik zelf vroeger ook een nachtbraker en schijtebroek was in het donker. Dingen die je door de dagelijkse omstandigheden simpelweg vergeet. Toen ik vanmorgen om 4.45u wederom beneden zat keek ik naar de foto's aan de muur, met wallen tot aan de grond, en werd ik zoals iedere dag weer verliefd op mijn twee fantastische wezentjes. Ik besloot mijn verhaal online te zetten, best spannend om iets van je privé leven bloot te geven, maar misschien herkenbaar voor deze of gene! en omdat ik toch altijd wel speciale banden met iedereen die ik ontmoet opbouw, mag het best gezegd worden!


Ondanks dat vaderlief in deze tijd thuis is zoals de meesten op dit moment, is dat absoluut niet vanzelfsprekend. Voor ons gezin een hele ommekeer om compleet te zijn, vaderlief is normaal gesproken heel weinig thuis. Al 5 jaar lastig uit te leggen aan kinderen in deze leeftijd.


Om mapa te zijn wordt er veel van je verwacht, ik moet troosten, knuffelen, luisterend oor zijn, de klappen opvangen van driftaanvallen, lief zijn, boos zijn, met trekkers spelen, hutten bouwen, maar ook stoeien wat er steeds ruiger aan toe gaat en ik af en toe met een blauw oog rondloop door het grote beer spektakel wat zich iedere avond afspeelt en hierbij de voeten om je oren vliegen, het naar bed brengen en maar hopen dat de oudste eindelijk in slaap valt aangezien dit nog steeds niet gaat zoals bij de meeste kinderen en dan wanneer je denkt om 21.30u dat eindelijk jouw moment begint, gaat het licht in dit hoofd uit. Tegelijkertijd begint dan het maalmoment dat ik ook nog een bedrijf heb en ik mij toch ook moet laten horen en moet laten zien op social media! Gelukkig waren daar mijn jongens die, zoals eerder gezegd, hun smeekbeden lieten horen of ik die telefoon weg wou doen en met hun wou spelen. De knop ging om, family first! Marketing technisch ben ik dus echt een kluns, maar hierbij ook ode aan mijn klanten, jullie weten mij toch te vinden en dat vind ik geweldig!


Wat prijs ik mij iedere dag weer gelukkig met dit overweldigende drukke stel. Finn, een zeer gevoelig kind met een ijzersterke wil die van de ene extreem blije enthousiaste onvermoeibare emotie kan switchen naar de grootste driftkikker aller tijden. Maar wat een genot om jouw onbegrijpelijke fantasiewereld iedere dag te mogen bewonderen, je creatieve geest die iedereen meeneemt in jouw verhaal. Wat ben je lief, wat ben je stout, wat ben je ondeugend, wat ben je slim, wat ben je een dromer, wat ben je om op te vreten! En dan Lars, het tegenovergestelde van zijn broer. Rustig, zelfstandigheid waar ik iedere keer weer van achterover sla, ondeugend, sterk, slim, extreem lief en behulpzaam, ruig en het allermooiste waar ik iedere dag zo van geniet je bent echt de grootste clown van de wereld. Als jij ergens komt weet je iedereen in te pakken en weet heel subtiel een mooie show weg te geven. Ik sta versteld van jouw doorzettingsvermogen die al zeer vroeg begon, alles zelf willen doen. Jij bent echt mijn hartendief!


Maar wat heb ik mij ook vaak afgevraagd in schaamte waarom in hemelsnaam mijn eierstokken zijn gaan rinkelen als de bom weer ontploft en ik gewoon simpelweg even geen grip meer op ze heb, mijn hoofd te moe is om streng op te treden en ik mij afvroeg waar mijn reislustige ondernemende leven is gebleven. Maar DAN volgt altijd dat moment, alsof ze het aanvoelen, dat ze poeslief naar elkaar zijn, ze elkaar een knuffel geven in plaats van elkaar weer in de haren vliegen en dan naar mij toe komen, een dikke knuffel geven gevolgd door een kus en dan te horen krijg 'mama jij bent mijn aller aller beste vriend, je bent de allerliefste van de hele wereld'....... Dan schiet ik vol en smelt ik tegelijkertijd volledig weg in hun armpjes, want ondanks dat ook ik niet altijd even rustig kan blijven en vaak aan dit moment vooraf de vraag door mijn hoofd vliegt dat ze wel een enorme hekel aan mij moeten hebben, blijf ik hun steun en toeverlaat, hun mama, hun mapa.


Twee keer per jaar hang ik een nieuwe serie van mijn jongens aan de muur. Iedere dag kijk ik regelmatig naar die foto's om even bewust te worden bij het antwoord waarom mijn eierstokken zijn gaan rinkelen. Ik bewonder deze kleine fantastische wezentjes die de wereld aan het ontdekken zijn, dan van top tot teen en ben de trotste moeder van de hele wereld dat ik hun mama mag zijn!

32 keer bekeken