Ā 
Zoeken
  • Babs Woest Fotografie

Wat ben jij een POWER mama!


Wat ik zo waanzinnig tof aan mijn werk vind is dat ik zoveel mee maak en zie. Ik ontmoet pas geboren baby's die ik vaak na een jaar opnieuw mag knuffelen en op de foto mag zetten (zo leuk om ze te zien groeien!), ik ontmoet gezinnen die hun rijkdom vast willen laten leggen, ik ontmoet families die iets te vieren hebben en laat ik nou net het leven ook iedere dag willen vieren!, bruidsparen in al hun geluk en enthousiasme, kinderen waar ik de grootste lol mee mag maken met de uitdaging het ijs zo snel mogelijk te breken, hoogzwangere buiken, maar ook verdrietige verhalen waarin terminaal zieke mensen en kinderen in voor komen waarin mijn doel is om ook hun een onvergetelijk moment te mogen geven.Ik ben een gevoelsmens met heel mijn hart en daarom kan ik mij echt volledig inleven in de mensen en kinderen die ik ontmoet en geniet ik net zo hard mee als zij doen. Minisessies heb ik bewust voor gekozen om deze niet meer te doen, het is te kort voor mij. Ik hou ervan om een band tijdens de shoot op te bouwen met kinderen en volwassenen en dat ze na de shoot kunnen zeggen 'we vonden dit echt zo leuk en fijn!' en dat ik daarna een spontane knuffel van kinderen krijg of een zo hard mogelijke high five en of ik een keer bij ze wil komen spelen en dat de ouders met de grootste lach in al hun rust en enthousiasme vertrekken, dat is waar ik het voor doe. Als ik dan de reactie zie nadat zij de selectie hebben ontvangen dat ze echt niet kunnen kiezen dan ben ik voldaan en voel ik mij intens gelukkig, ik heb mijn werk goed gedaan en het belangrijkste ik heb mezelf goed gedaan. Want mensen gelukkig maken is toch wel het mooiste wat er bestaat voor mij.

Een paar weken geleden mocht ik een aantal gezinnen ontmoeten in Den Haag. Mijn zusje en ik stonden om 6.45u al op te bouwen op het mooiste plekje van Nederland (voor mij dan ;-)) en ik had er zin in want wat een diversiteit aan verhalen zou ik deze dagen ontmoeten! Ondanks dat ik wist dat er ook een tweetal verdrietige verhalen bij zaten gaf het mij alleen maar meer energie om alles uit de kast te halen.

Als laatste shoot van deze dagen ontmoette ik Chantal met haar twee kinderen. Een prachtige puberende dochter die lekker haar eigen plan trok, maar ondertussen het stiekem ook wel enorm fijn vond om met mama te knuffelen ;-) - ideale momenten voor mij! en haar stoere vooral grote puberende zoon Kevin van net 13 jaar. Kevin kwam aanrijden in zijn stoere rolstoel, ik dacht die is opgevoerd en vroeg er ook direct naar - leuke binnenkomer dacht ik, maar nee hoor zei hij heel bescheiden deze is niet opgevoerd en begon direct heel volwassen een gesprek te voeren. We kregen alles te horen over zijn rolstoel en ik had al snel diepe respect voor hem. Hij was zo enorm positief, lief en vrolijk ingesteld dat wij er zelfs nog een extra lading energie van kregen. Aan Kevin is verder niets te merken, behalve dat zijn spieren het steeds meer laten afweten en dat hij daarom nu in een rolstoel zit. Begonnen als een doodnormaal kind die na jaren symptomen begon te vertonen. De tocht naar het barre antwoord waar Kevin mee te kampen had begon. Na heel veel onderzoeken blijkt dat hij de ziekte van Duchenne heeft (als je hier meer over wil lezen kan dit via de website ww.duchenne.nl anders wordt mijn blog wel erg lang). Een vrij zeldzame spierziekte die alleen jongens treft en deze kinderen zullen niet oud worden. Wat mij altijd opvalt als ik gezinnen tref met zulke verhalen is dat zij zo positief ingesteld zijn dat ik mij altijd extra bewust wordt van de dingen waar ik mij druk om kan maken. De kracht die wordt uitgestraald, de liefde maar ook het verborgen verdriet in de ogen van ouders die ik opsla in mijn camera, de meestal hele goede band tussen de kinderen, maar vooral de vrolijkheid en energie die in dit geval Kevin uitstraalde was echt onbeschrijfelijk! Een mega bijzondere, liefdevolle, intensieve met zeer lachwekkende taferelen volgde. Intensief in de zin van een kind van 13 waarvan de spieren niet zelfstandig goed meer werken is echt enorm zwaar, we hebben hem dan ook met Chantal, dochterlief, ik en Lara op de meest hilarische manieren door het zand getild en gesleept en vooral elkaar aangemoedigd dat hij toch echt die duin weer op moest. Eerst wist ik niet of ik bijna moest huilen van medelijden of dat dit enorm lollig was, maar toen Kevin in lachen uitbarstte en oprecht genoot van alles, Chantal en zijn zusje daarop volgde en bij mij de tranen daarna nog net niet uit mijn ogen rolde van het lachen en van deze hele happening, besefte ik wederom dat je maar het beste de lol van alles in kan blijven zien en vooral moet blijven genieten. Kevin, ondanks dat het zo oneerlijk is wat je hebt, jij hebt samen met je moeder het doel van het leven heel goed omschreven! Blijf positief en lachen dan lacht de hele wereld met je mee šŸ¤©

Uiteraard heb ik met Chantal afgestemd of de locatie wel haalbaar zou zijn, dit was te doen zei ze en inderdaad, veel is haalbaar als je ECHT iets wil. Ik vind het echt ongelofelijk hoe sterk je bent! Jij bent een POWER MAMA. Een speciaal verzoek was om haar Kevin staand een grote knuffel te geven en daar foto's van te maken, voor de meesten zo normaal, voor andere de grootste wens. En het is gelukt met heel veel liefde!

20 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven
Ā